برای اون روزایی که بزرگترین دغدغه ام این بود که چرا به جای ۲۰ شدم ۷۵/۱۹

دلم برای بنفشه و نرجس اون روزا تنگ شده

دلم برای شیمی و فیزیک و حسابان تنگ شده

دلم برای شاگرد اول بودن تنگ شده

دلم برای اون پل تنگ شده

دلم برای کوچه ی پر از عطر غذا تنگ شده

دلم برای مامانم تنگ شده

................................................دلم برای خودم خیلی تنگ شده....

خیلی بده که روی استوانه متحرک در حال دویدن باشی

چون نتیجه اش هرگز نرسیدنه....

این ۸/۸/۱۳۸۸ هم اومد و رفت مثل همه روزهای تکراری دیروز

همه تو فکر ارشدن من...

امیدوارم اونایی که لایقن قبول بشن هر چند اینجا لیاقتو هر کی یه جور تعریف میکنه و

هر چند مدرک و سایر چیزا برچسبه...اما اینا یه جورایی ناجور اجباریه تا داخل آدم به حساب بیای

داخل پرانتز مخصوصا اگر پول نداشته باشی به علاوه ....

دلخوشی ها کم نیست...

مثلا این خورشید...

کودک پس فردا...

کفتر آن هفته...

و خیلی چیزها دارم جز آنچه می خواستم داشته باشم

و مهمترین ها برایم بدترین ها شد

و همچنان میخندم به تلخی روزگار جوانیم

که می توانست خیلی بهتر باشد اما نیست

و دلم عجیب میگیرد

که حتی دوست داشتن دیگر برایم رنج آور است

و من مجبورم که دوست بدارم

نه به خاطر دلم

چون دیگر دل و دماغی نمانده

به خاطر اینکه

مجبورم

اما من هنوز میخندم

چون

هنوز خدایی در این نزدیکی است

.............................................................................